Aan de andere kant

24-02-2019

Altijd ben ik gewend om zelf de verpleegkundige te zijn, zelf degene te zijn die zorgt, adviseert, begeleid en managet. Dat veranderde deze week plots.

Mijn opa werd geopereerd, open hart operatie, wat best plotseling en vooral heel snel werd ingepland. Binnen een week kon hij terecht en werd hij geopereerd. Gisteren ging ik samen met mijn ouders op bezoek bij hem. Bij het binnenstappen van het ziekenhuis merkte ik iets vreemds in mijn gemoedstoestand.

Ik voelde me in tweeën splitsen. Aan de ene kant de super enthousiaste ik die al het medische wilde meemaken, alle monitoren wilde aflezen, pompjes wilde checken en overal bij wilde helpen en aan de andere kant wilde ik ook gewoon kleindochter zijn die even niet medisch zou nadenken. Het voelde als nogal een tweestrijd. Voor ik de kamer binnenstapte maakte ik de afspraak met mezelf om het medische stuk te laten voor wat het is, even niet de verpleegkundige uithangen. En toch, dat lukte van geen kant. Ja, de eerste vijf minuten...

Iedere keer weer betrap ik mezelf erop. Zodra er een vriendin ergens last van heeft, poef dat klinisch redeneerede hoofdje begint te draaien. Zodra ik in de supermarkt loop en iemand zie lopen met een bepaalde blik in de ogen, bepaalde huidaandoeningen, bepaald gedrag, poef dat koppie gaat weer draaien. ALTIJD blijft dat koppie draaien, of ik het nou wil of niet. Ergens is het een zegen, maar ergens ook een vloek.

Wel een goede vloek, het zorgt ervoor dat ik altijd alert ben, maar ik ga jullie ook eerlijk zeggen dat ik er soms een hekel aan heb. Zeker als er iets 'op straat' gebeurd wanneer ik bijvoorbeeld met vriendinnen uit eten ben. Natuurlijk, met alle liefde, kennis en kunde wil ik dan helpen en dat zal ik ook zeker doen, maar soms is heb ik de behoefte om niet met levens redden bezig te zijn.

Om even terug te komen op de vijf minuten dat ik er niet aan medische dingen dacht gisteren; dat voelde echt hemels. Wel erg vreemd, om dan aan de andere kant te staan. Echt kleindochter zijn, de zorg aan anderen over te laten en niet zelf in actie schieten, maar het aan de witte zusterpakjes die daar werken over te laten. Opeens voelde ik wat familie en mantelzorgers van mijn cliënten voelen. De behoefte aan informatie, aan uitleg, een update, jouw mening als professional. Opeens begreep ik het beter. Het belang van goed informeren brengt rust en duidelijkheid. Een simpele, heldere uitleg, liefst met voorbeelden kan angsten en onzekerheden wegnemen. En dat, dat maakt dat familie en mantelzorgers vertrouwen hebben in het proces.

Met opaatje gaat het goed en mijn rol als kleindochter, die op die momenten even geen verpleegkundige is, probeer ik zo goed mogelijk uit te voeren. AMEN TO THAT.