Auw Auw Auw

25-03-2018

Donderdag, ochtenddienst in Oosterhout. Voor het eerst kom ik bij dit echtpaar, schatten van mensen. Beiden hebben ze hulp nodig en meneer krijgt na een reeks injecties vandaag zijn laatste injectie.

Eerst een praatje met deze mensen maken voor ik ze help met douchen. Even aftasten hoe de mensen in elkaar zitten, wat ze wel en niet fijn vinden. Ik vind het zelf prettig om eerst een beeld te vormen hoe de mensen zijn, voor ik ze de nodige hulp aanbied. Zo bouw ik (naar mijn gevoel) sneller een band op en voelen mensen zich sneller op hun gemak. En eerlijk, bij de ene persoon gaat dit makkelijker dan bij de andere persoon.

Allereerst help ik mevrouw met douchen. Het gaat goed, ze vertel over haar verleden. Ik krijg een idee hoe ze haar leven heeft geleid en hoe deze eruit heeft gezien. Ze vertelt me haar angsten, bang om in het ziekenhuis te belanden, bang om haar man te verliezen. Nadat ik mevrouw heb geholpen, help ik meneer met douchen.

Zijn eerste vraag is, hoe denk je dat het komt dat ik al mijn haren kwijt ben? Ja, het enige antwoord wat ik kan bedenken is: chemotherapie. Ik ken het medische verleden van deze meneer niet, maar durf het toch aan om het antwoord te geven. 'Chemo?', zeg ik op een vragende toon. 'Klopt.', zegt hij. 'Ik heb prostaatkanker gehad en ben daarvoor behandeld. Een zware tijd, ik ben erg ziek geweest. Vroeger had ik een vachtje, overal behaard, nu niks meer.'. Zijn vrouw steekt haar hoofd in de badkamer en lacht: 'Een aap! Zo behaard was hij!!', ze giert het uit. Ik schiet in de lach, net als hij. 'Ja, ja, ik stond er helemaal onder, nu is er niks meer van te zien. Het heeft ook zo zijn voordelen.'. Het klopt, meneer heeft geen enkele haar meer op zijn lichaam. Wat is chemo toch ook troep he..

Meneer vertelt dat hij verpleegkundige is geweest in het leger. Een hele interessante draai aan het gesprek voor mij. Benieuwd ben ik, hoe het toen de tijd ging, welke middelen ze tot hun beschikking hadden en hoe meneer aan deze tijd terugdenkt. 'Hoe was dat meneer, als verpleegkundige in het leger werken?'. 'Meisje, het was verschrikkelijk. We hadden een opleiding van drie maanden, waarna we verantwoordelijk op tien/twaalf bedden met ernstig gewonde of zieke soldaten werden gezet. Wanneer de dokter uit dienst was, moesten we zelf beslissen wat we moesten doen. Een grote verantwoordelijkheid, meisje. Ik heb veel gezien, dingen waar ik niet altijd aan terug wil denken.'. 'Jeetje meneer, moest u alles in drie maanden leren? Wij doen er drie tot vier jaar over om opgeleid te worden. Wat een verschil. Merkt u dat de zorg veel is veranderd als u terugkijkt naar de tijd dat u als verpleegkundige werkte?'. Gezien meneer vandaag een intramusculaire injectie (hierbij wordt een vloeistof in de spier van de cliënt gespoten met een spuit) moet hebben, neemt hij dit als voorbeeld.

'Goh, meid. Ik kan me de injectiespuiten nog goed herinneren. 20 cc met naalden erop waar je u tegen zegt. Soldaten die binnen kwamen in onze kamer vielen flauw, alleen al bij het zien van de injectiespuit. Een enorm ding was het, met een enorme injectienaald. En dik, de naald was dik. Het deed vreselijke pijn. Soldaten schreeuwden het uit van de pijn, dat ga ik nooit vergeten. Nadien moesten we de spuiten en naalden steriliseren. Er zaten namelijk veertjes in de spuiten, deze zaten na gebruik vol met bloed en injectievloeistof. Vreselijk was het. Gelukkig is dat een stuk beter nu.'. 'Jeetje.. Dat kan ik me niet voorstellen. De injectienaalden van vroeger zijn dus zeker niet meer die van tegenwoordig.'. 'Nee meisje, zeker niet.', weet meneer mij te vertellen. 'Kijk u nu niet op tegen de injectie van straks?'. 'Nee kind, het is niks in vergelijk met vroeger.'. Spuiten is mijn lievelingshandeling, met alle liefde injecteer ik de vloeistof bij meneer. Oké, dit klinkt sadistisch, niet zo bedoeld! Oprecht, ik houd van injecteren. Geef me een spuit en ik loop de hele dag met een dikke glimlach op mijn gezicht. Alles ging dan ook goed. Meneer heeft zijn laatste injectie gehad en beiden zijn we tevreden. Hij, omdat het geen pijn deed. Ik, omdat ik nu een beter beeld heb van de zorg die back in the days werd gegeven en om het feit dat ik weer mocht injecteren.

Mijn dag kan niet meer stuk!