AWKWARD

09-12-2018

Ja. Dit valt onder de categorie 'awkward moments'. Zo'n casus waarbij je jezelf knalrood ziet worden, dik begint te stotteren in je woorden en jezelf zo poef in de grond voelt zakken.

Ik ben onderweg naar een 24-jarige jongeman die zorg nodig heeft. Ernaartoe rijdend begin ik al peentjes te zweten, want ik weet wat me te wachten staat. In de auto praat ik mezelf wat moed in: 'Doe niet zo gek, je hebt al gekkere dingen meegemaakt. Dit kan je ook. Wat boeit leeftijd nou. Gewoon die jongen hulp bieden. That's all. Daar moet je je toch niet zo voor zitten opwinden.'. Dat werkte dus niet, hoe dichterbij ik bij het huis kwam, hoe zenuwachtiger ik werd.

Eenmaal aangekomen bel ik aan. Een knappe kerel doet de deur open. 'KUT HIJ IS NOG KNAP OOK! OH SHIT SHIT SHIT SHIT.', mijn hersenen draaien nu he-le-maal overuren. Hij geeft me een hand, 'Hey, jij bent vast de verpleegkundige?'. Stotterend bevestig ik dat ik de verpleegkundige ben en dat mijn naam Esmée is. Met een vriendelijk gebaar laat hij me zijn huis binnen.

Na een praatje over zijn huis en zijn huiskat moeten we toch echt down to business komen. Op de zorgaanvraag had ik al gelezen wat ik moest doen: 'Fistel bij de anus opstoppen'. De handeling op zich stelt niet zo heel veel voor. Het opstoppen van een wondje, in dit geval een fistel, is dagelijkse kost. Maar wat geen dagelijkse kost is, is dat het bij de billen van een 24-jarige knappe kerel is.

Het liefst wilde ik hard wegrennen en hij wilde zich volgens mij het liefste in zijn kelder opsluiten. Voor ons allebei was het een beetje vreemd moment. Ik kon me zijn schaamte volledig voorstellen. Je zal je maar voor zo'n wildvreemde, jonge verpleegkundige moeten uitkleden die vervolgens aan je billenpartij gaat zitten om daar een fistel op te stoppen. Dat is toch je ergste nachtmerrie?! Na er een beetje omheen gepraat te hebben, was het moment dan toch echt daar. Hij moest zich uitkleden en ging heel onnatuurlijk op zijn knieën op bed zitten, met mij erachter naar zijn billen kijkend. Echt, het is goed dat onze gezichten toen niet zijn gefilmd. We hadden allebei een blik in onze ogen dat we niet bepaald op ons gemak waren.

Mijn hoofd werd met de minuut roder en hij kon geen woord meer uitbrengen. Wat een verschrikkelijk ongemakkelijk moment. Nadat 'het werkje' was gebeurd, kleedde hij zich weer terug aan. Ondertussen ruimde ik de spulletjes op. Eenmaal terug in de woonkamer bood hij me een kop koffie aan. 'Goed plan!', even een normale babbel om dat ongemakkelijke eraf te halen. Onder de koffie vertelde hij zich toch ook een beetje vreemd gevoeld te hebben daarnet. Ik schiet een beetje in de lach en vertel hem dat dit ook niet mijn beste moment was. 'Daar proosten we op. Dat het de volgende keer beter mag gaan.'.

Terug in mijn auto moet ik mezelf een beetje uitlachen. 'Wat maak je toch ook gekke dingen mee soms', praat ik mezelf lachend in. Ach, de dag was er weer eens mee gebroken en het is een verhaal om nooit meer te vergeten.