Dank oude meneer

08-07-2018

Een wit zusterpakje brengt een hoop met zich mee. Nee ik heb het niet over de tien pennen, papieren, scharen, kochers en telefoons die in mijn zakken zitten. Nee. Ik heb het over de gezichten en reacties van de mensen die mij over straat zien lopen.

Wanner ik aan het werken ben, loop ik of course over straat in mijn vertrouwde witte zusterpakkie. Op die manier ben ik een herkenningspunt voor mijn cliënten en voor de wijk waar ik werkzaam ben. Dat brengt zowel voor- als nadelen met zich mee. Ik moet me namelijk ALTIJD goed gedragen en mezelf eens niet laten gaan als er een wegpiraat niet zo'n handige actie uitvoert op de weg of wanneer ik een opmerking naar mijn hoofd geslingerd krijg. Namasté Esmée.

Over het algemeen zitten mensen vol begrip. Mensen zijn vriendelijk, begroeten me wanneer ik over straat naar het desbetreffende adres loop of voor de deur sta bij iemand. Soms springen mensen zelfs bij wanneer ik voor een deur sta te wachten of op een raam klop wanneer een cliënt niet opent. Buren, voorbijgangers, jong en oud. Dat waardeer ik. Blijkbaar is er nog een sociale controle aanwezig, iets waarvan ik dacht dat het verdwenen was. Blijkbaar zit het toch nog in de genen van mensen gebakken. Een fijn idee!

Maar zo af en toe kunnen mensen hun gedachten niet zo goed bedwingen. Mensen staren me aan of kijken me na. Laatst had ik zelfs een mevrouw die vanaf haar balkon naar me riep: 'Kijk me niet aan! Ik ben niet gek net als jouw cliënten!!'. Uhm ja, een bijzondere uitspraak. Naja, doorlopen en doen alsof ik niks hoor. Dat is de beste oplossing. Mensen flappen er soms maar wat uit zonder na te denken, denk ik dan.

Laatst had ik zo'n grappig voorval. Ik liep in de stad, was net klaar met werken, maar moest nog een kadootje halen (mijn papa was namelijk jarig en ik wilde een leuk cadeau halen). Ik had mijn auto geparkeerd in de parkeergarage en ging erop uit. De hoek om en twee mannen van ongeveer 25 lopen me tegemoet. Eentje roept terwijl hij me tegemoet loopt: 'Oeeeeh zustertje, kan je mij komen verzorgen?', terwijl de andere nogal opmerkelijke 'gromgeluiden' maakt. Ik trek me er niet veel van aan, niet de eerste keer dat ik zulke uitspraken hoor.

Maar een oude meneer die een stukje achter mij loopt trok het zich blijkbaar wel aan. Terwijl ik net mijn welbekende uitspraak 'hopelijk is het nooit nodig dat ik je moet komen verzorgen', wil zeggen springt de oude meneer met een nog betere uitspraak in. 'Daar kunnen jullie over dromen! Ik ben de gelukkige! Bij mij komen deze lieftallige dames iedere dag. Is het niet zuster?', vraagt de oude meneer. Ik ken hem niet, maar heb een binnenpretje. De 25-jarigen weten duidelijk niet wat ze moeten zeggen. Mijn redder in nood. Ik houd van deze man! Oud, maar niet doof en nog zo scherp als een mes. Geweldig! Mijn dag was weer gemaakt.