Dienstplicht

04-02-2018

Woensdagochtend 8 uur, mijn eerste cliënt. Ik mag altijd een bakkie drinken bij dit echtpaar (met een koekje natuurlijk). Na het bakkie vertrek ik samen met meneer naar de badkamer om hem te verzorgen. Zo vroeg in de ochtend en al zo'n zwaar gesprek, over oorlog, militaire dienst, vluchtelingen, hoe de wereld kapot gaat.

Zo af en toe rakel ik het onderwerp over de oorlog op. Nadat er bijvoorbeeld ergens in de wereld een aanslag is geweest, of wanneer het gesprek over iemand zijn jonge jaren gaat. Dat was het geval deze ochtend. Eerst wat grappen en grollen waarna het gesprek serieuzer werd. Als jongetje van zeven jaar moest hij met zijn familie vluchten. In de tijd van de oorlog woonde hij in Cadzand. Hij vertelt hoe angstig hij als jongetje was. Hoe hij de vliegtuigen over hoorde vliegen en de bommen hoorde vallen. Hoe hij de schoten voorbij hoorde komen. Hij moest met zijn familie schuilen in kelders, omdat de kust continue werd gebombardeerd.

Ik kan me niet inbeelden hoe dit geweest moet zijn, wetend dat er nog altijd oorlogen worden gevoerd in de wereld. Dat er nog altijd bombardementen plaatsvinden en mensen op de vlucht moeten slaan. Samen delen we de mening dat we dit niet willen meemaken. Voor hem niet opnieuw oorlog van zo dichtbij en voor mij nooit oorlog van zo dichtbij.

Hij komt met een bijzondere uitspraak, namelijk dat hij vindt dat alle jongeren, jongen en meisje, voor een periode terug in dienst zou moeten. Hij vertelt me zijn blik op de mensheid van tegenwoordig. Losgeslagen, respectloos, niet gedreven, onwetend en in zichzelf gericht. Er valt wel wat over te zeggen natuurlijk. Deels kan ik zijn mening begrijpen, kijk naar sommige tv-programma's die worden uitgezonden, uitspraken door bepaalde politici, muziekteksten, niet bepaald respectvol te noemen.

Hij heeft een slechte tijd meegemaakt. Hij weet hoe het is om te moeten vechten als kleine jongen, om sterk te zijn en voor elkaar te moeten zorgen in tijden van nood. Structuur en goed leiderschap, dat heeft de wereld volgens hem nodig. Door de dienstplicht terug in te voeren, wordt gezag en respect afgedwongen volgens hem. Het respect wat tegenwoordig mist. Hetgeen wat de wereld terug op de benen kan brengen, want het gaat nu niet best volgens hem.

Hoe sommigen van ons zo hypocriet kunnen zijn over vluchtelingen kan hij ook niet begrijpen. 'Vluchten om in leven te blijven, het enige wat je op dat moment kan doen. Dat mensen dat niet kunnen inbeelden, is een tekort aan inlevingsvermogen. Schrik voor het onbekende.', zo vertelt hij. Wijze woorden vind ik en gedurfd dat hij er zo voor uitkomt.

Dus. Wie o wie, who volunteers, wie zou er in dienst gaan?