Docenten

04-11-2018

Meer dan wie ook hebben we geënthousiasmeerde docenten nodig die hun passie, kennis en kunde kunnen uitspreken over het werken in de gezondheidszorg. In ons team hebben we op het moment drie leerlingen; twee vrouwen die zich van IG'er opwerken naar mbo-verpleegkundige en een jonge broeder die zichzelf aan het eind van deze stage verpleegkundige mag noemen.

Laatst had ik het eerste gesprek met een van onze leerlingen, samen met haar stagedocent. Een kennismakingsgesprek. Op zich wel fijn, zo krijg ik namelijk een beter beeld van hoe de opleiding in elkaar zit, wat de leerlingen doorstaan en hoe goed of minder goed het ze allemaal afgaat. Ook de bandjes met school worden op die manier versterkt.

Maar, ik stond versteld van het gesprek wat volgde. Ofja, eigenlijk was ik 'flabbergasted', dat is een betere omschrijving. Het ging er namelijk om dat deze leerling stagelopen in de wijk als best zwaar ervaart. De wijk leren kennen, de cliënten leren kennen, de werkwijzen leren kennen als het gaat om spoedgevallen, regelzaken, bereikbare diensten, maar ook het feit dat er niet altijd materialen bij de hand zijn, je eigen creativiteit zijn beloop laten doen. Het is nogal wat om naast al die veranderingen ook alles rondom opdrachten en toetsen voor school rond te krijgen. Diep respect heb ik dan ook voor onze leerlingen en maak een diepe buiging voor ze.

De stagedocent deed hierover een bijzondere uitspraak. Ze vertelde dat ze een dagje had meegelopen in de wijkverpleging. Dat is natuurlijk prima, want naar mijns inziens moet een docent op de hoogte zijn van alle werkvelden om goed advies en goede, passende kennis en kunde over te kunnen dragen aan leerlingen. Dus wat dat betreft, prima! Alleen... ze kwam toen aanzetten met de uitspraak dat de wijk veel relaxter was dan andere werkvelden, want ja, je kon zelf je route bepalen, zelf je dag indelen, zelf bepalen hoe lang je bij cliënten bezig was, SUPER RELAXT volgens haar. Werkelijk, mijn bakkes viel open. 'Wat zeg je me nu?'. Ze was volledig van haar beeld overtuigd.

Als er iets is waar mijn nekharen van overeind gaan staan (en dat weten jullie waarschijnlijk ondertussen wel) is het de onderwaardering van de wijkverpleging. Man. Ik wilde haar zo hard door elkaar schudden toen ze dit zei. Hoe dan?! Hoe kan het zijn dat een docent totaal de plank misslaat als het gaat over de wijkverpleging. Het mag toch duidelijk zijn dat de druk, het aantal cliënten en de complexiteit enorm is gestegen in de wijkverpleging.

Het verbaast me echt. Als een docent deze totaal verkeerde boodschap bij leerlingen overbrengt, dan kan je leerlingen niet kwalijk nemen dat ze een verkeerd beeld schetsen. Ik bedoel, school is de plek waar alles start, dan moet het toch zo zijn dan docenten weten hoe het er in de hedendaagse praktijk aan toe gaat... Of is dat teveel gevraagd?