Een derde wereldoorlog

15-03-2019

Ik kan me nog een gesprek herinneren met een oude meneer, 96 jaar om precies te zijn. Thuiswonend, cognitief perfect in orde, maar fysiek liet zijn lichaam hem in de steek.

Zoals bij vele van mijn cliënten heeft de tweede wereldoorlog een enorme impact gehad en achtergelaten. Hij vertelde me zijn verhalen, hoe hij moest schuilen, de bommen hoorde afgaan, de angst die hij heeft moeten doorstaan als jongetje. Hij vertelde me dat die periode een litteken in zijn 'zijn' heeft achtergelaten. Een litteken die niemand ooit nog kon helen en een litteken die nooit zal verdwijnen.

Ik vroeg hoe hij over de tijden van nu dacht en over de toekomst. Hij antwoordde met een antwoord wat ik toen, twintig jaar en nog vol in de studie, lastig kon plaatsen. Hij zei me: 'Ik kijk de toekomst met evenveel angst aan als hoe ik de tweede wereldoorlog heb doorgemaakt. Kijk je wel eens nieuws, meisje?'. 'Ja meneer, dat kijk ik.'. 'Heb je wel eens opgelet hoeveel ellende, hoeveel aanslagen, hoeveel oorlogen er gevoerd worden in de wereld?'. Ik wist toen maar een fractie van hetgeen wat er werkelijk in de wereld gaande was. Natuurlijk, van de aanslagen hoorde ik op het nieuws, maar o zoveel van de ellende in deze wereld wist ik niets van. 'Meisje, misschien begrijp je niet wat ik nu ga zeggen, maar als je wat ouder bent en wat meer van de wereld afweet, ga je me begrijpen.'. Het bleef stil, waarna hij me zijn antwoord gaf:

'Diep vanbinnen hoop ik op een derde wereldoorlog, voor één dag.'.

Zijn blik was intens, keek recht vooruit waarna hij mij een vriendelijke knik gaf. 'De mensen moeten opnieuw weten wat niets hebben is, wat het betekent om voor anderen te zorgen, om naastenliefde te hebben. Dat mist in deze wereld vol met haat en nijd.'

Ik begreep toen niet zo goed wat hij bedoelde en was alleen gechoqueerd door het feit dat hij vertelde te hopen op een derde wereldoorlog. Waarom in vredesnaam zei hij dat? Hij had zelf de tweede wereldoorlog meegemaakt en riep nu uit dat een derde goed voor de wereld zou zijn.

Pas nu, jaren later, begrijp ik waarop hij doelde. Het ging niet over het uitroepen van een derde wereldoorlog. Hij bedoelde ermee te zeggen dat het van belang zou zijn dat mensen helemaal opnieuw ingesteld zouden worden, even helemaal niets hadden voor één dag: naastenliefde zouden ervaren, rond zich zouden kijken om tot de conclusie te komen wat echt belangrijk is en dat we elkaar nodig zouden hebben, materie maar materie is. Mindsets laten veranderen, waarden en normen laten ombuigen, van haat liefde maken en starten aan een wederopbouw.

Dat is wat hij bedoelde. En damn, he was right.