Een gelukkige dementerende

19-08-2018

Vandaag zag ik de oogjes van een van mijn cliënten twinkelen. Ik zag geluk in haar ogen. En geloof me, ik heb de rest van de dag met een warm, gelukkig gevoel en een enorme glimlach rondgelopen.

In het team waar ik werk, werken we met een aantal routes die we 'lopen'. Dat betekent dat je met meerdere verzorgenden en verpleegkundigen werkt in de ochtend en avond. Sommige routes loop ik vaak, anderen minder vaak. Vandaag mocht ik een route lopen die ik niet zo vaak loop. Ontzettend leuk en leerzaam, want het opent je ogen weer en geeft je een frisse blik op de dingen.

Zoals ik al had verwacht liep ik een beetje uit. Ik moest zoeken naar wat huisjes en moest bij de mensen thuis hun gewoontes weer opfrissen. Maar geluk bij een ongeluk meldde een cliënt de zorg af, dus had ik weer wat meer speling. Dat maakte dat ik om kwart over tien bij mijn voorlaatste cliënt aankwam. Het duurde een tijdje voor ze haar deur opende toen ik aanbelde.

Daar stond ze, nog in haar pyjama, wachtend op 'de zuster', in dit geval mij. Een glimlach komt mij tegemoet... en een hele harde 'GOEIEMORGEN' (ze is een beetje doof). Met net zoveel vrolijkheid stap ik het huis waar ze woont binnen. 'Hoe gaat het met jou? Lang niet gezien he!', zeg ik enthousiast en met een dikke glimlach op mijn gezicht. Blij om haar weer te zien.

Samen lopen we naar de woonkamer. Ze vertelt me dat ze gisteren een geweldige dag heeft gehad. 'Oh vertel!'. 'Mijn kleindochter is een tijdje terug getrouwd en gisteren heeft ze het trouwboek gebracht. Een speciale, speciaal voor mij.'. 'Wauw, echt waar? Waar is hij? Daar ben ik benieuwd naar.'. Het boekje ligt op de eetkamertafel. Op de voorkant zie ik een koppeltje wat er intens gelukkig uitziet.

De cliënt waar ik het over heb, is gediagnosticeerd met dementie. Een vorm waarbij ze soms de plank flink misslaat, maar soms ook heldere momenten heeft. Zo weet ze vandaag bijvoorbeeld te vertellen dat een collega op vakantie is, twee weken om precies te zijn én weet ze me te vertellen dat een collega zwanger is. Alleen haar naam is ze kwijt, maar ach dat nemen we voor lief.

De complimentjes blijven komen, want wauw wat een mooie foto's van de bruiloft en wat een mooie familie heeft ze. Ze straalt bij het kijken naar de trouwfoto's. Ze vertelt me hoe speciaal die dag voor haar was, hoe ze aan het genieten is geweest. 'Ik was wel moe aan het einde van de dag, maar het was leuk.'. Ik complimenteer haar met haar mooie familie en niet te vergeten de trouwjurk van haar kleindochter. 'Mijn kleindochter heeft me overal bij betrokken. Ik mocht helpen met het uitkiezen van de hapjes en mocht mee een trouwjurk kiezen. Ja, oma had wel een andere smaak, maar ik mocht mee. Het was bijzonder om mijn kleine meid trouwjurken te zien passen, maar het stond haar allemaal. En ik mocht mee naar het trouwfeest. Ja, ze heeft haar best gedaan om oma overal bij te betrekken en overal mee naartoe te nemen.'. 'Wat heeft u een liefdevolle dochter.', zeg ik. Ze blijft stralen. Samen lopen we naar de badkamer, nog pratend over de trouwerij. Ik help haar met douchen en bedenk me ondertussen hoe ik het waardeer wat deze kleindochter heeft gedaan voor haar oma die af en toe de plank zo misslaat.

Wanneer ik thuiskom, vertel ik het verhaal tegen een vriendin van mij. Spontaan begin ik te huilen (nee, dat gebeurt niet vaak!). Ik zie in mijn werk veel te vaak dat het fout gaat wanneer een familielid aan een vorm van dementie lijdt. Familie weet niet goed hoe om te gaan met de dementie, weten niet hoe ze erop moeten reageren, wat het beste werkt en laten het gaan. Ze nemen degene (onbewust) niet mee naar gelegenheden of behandelen degene als een klein kind. Cliënten zitten thuis weg te kwijnen en krijgen niet de aandacht en de geluksmomentjes die ze zo hard nodig hebben. Om te zien dat een kleindochter zo begaan is met haar oma, haar oma zo intens betrekt in het proces van haar trouwerij en haar deze herinneringen meegeeft, dat maakte me zo gelukkig. Zien dat het ook op deze manier kan. En zien dat mijn cliënt hier deze glimlach en twinkeling van in haar ogen kreeg, ja, dat maakte mij huilen van geluk. Geluk voortkomend uit het geluk van deze lieve cliënt. 

© 2018 Esmée Verschoor