Een ode aan alle lieve collega's

07-10-2017

Als ik iets heb geleerd in de afgelopen maanden is het dat iedere zorgprofessionals anders omgaat met werkgerelateerde gebeurtenissen. Of het gaat om uitval door ziekte of een aangrijpende cliëntensituatie.

Inzicht, liefde, en toewijding. Alles heeft het te maken met de wijze waarop wij als zorgprofessionals werken en omgaan met dagelijkse situaties. Ik ben ervan overtuigd dat reflecteren op eigen gedrag van groot belang is binnen deze sector, zeker wanneer je in lastige casussen terecht komt. Als beginnend wijkverpleegkundige probeer ik dit zoveel mogelijk te doen, thuis met een bakje thee en een notitieboekje. Het verschilt van keer tot keer op wat ik reflecteer, mijn houding, mijn wijze van handelen, de volledige situatie of soms alleen gevoel. Zelf heb ik dit nodig om mezelf te ontplooien tot een wijkverpleegkundige met juiste inzichten, die adequaat en correct handelt in voorziene en onvoorziene situaties.

Wat ik merk aan collega's die jaren in het vak zitten is een bepaalde houding waarbij zij zich beter kunnen indekken tegen onvoorziene, lastige situaties. Door de jaren heen hebben ze een serieus rugzakje en een brede rug die grote lasten kunnen dragen opgebouwd. De ogen van deze zorgprofessionals hebben al vele dingen gezien. Wat ik hiermee bedoel is dat het niet alleen rozengeur en maneschijn is. We dragen grote verantwoordelijkheden voor onze cliënten. Er zitten situaties tussen die ons als zorgprofessionals ook aangrijpen. Sommige casussen neem je mee naar huis, alhoewel dit niet altijd de bedoeling is. Voor mij helpt het reflecteren, maar sporten helpt mij nog meer.

Soms kijk ik tijdens het sporten naar mezelf in de spiegel. De ene keer zie ik een vrolijke Esmée die een goede werkdag achter de rug heeft en een tevreden en voldaan mens is. De andere keer zie ik een stuk chagrijn waarvan haar hoofd nog vol zit met onopgeloste casussen of aangrijpende gebeurtenissen. Soms kan er niet eens een 'hoi' vanaf. Niet omdat ik niet wil, maar omdat zich die dag te veel heeft afgespeeld. Uiteindelijk blijven we allemaal maar mens.

Ik wil dan ook graag een ode geven aan allen die in de zorgsector werken, van huisarts tot maatschappelijk werker tot verzorgende. Wij maken de zorg. Wij denken 's avonds in ons bedje na over oplossingen (jawel buiten werktijd) voor onze cliënten. Wij genieten van het contact en de waardering. Wij houden van ons vak. Zonder ons zou het niet goed komen. Houd dat de volgende keer in gedachten als de afspraak waar u naartoe moest bij de specialist tien minuten uitloopt of de verpleegkundige tien minuutjes later aan het bed komt dan gewenst. Ons werk is namelijk niet in minuten te verdelen, het is mensenwerk met u die het middelpunt van de aandacht verdient en waarvoor wij ons regelmatig wegcijferen. Waarvoor we ons boterhammetje laten liggen en het toiletbezoek nog een uur uitstellen. Waarom? Omdat we van ons vak houden en ons uiterste best willen doen voor u.

Daarom ben ik zo dankbaar voor alle lieve collega's die iedere dag zo hard hun beste doen voor u.