Een ode aan mijn eerste stagebegeleider

25-11-2018

Nu, anderhalf jaar in het vak, begeleid ik zelf stagiaires en leerlingen. Het zet me aan het denken, hoe werd ik begeleid tijdens mijn stages? Hoe heeft een stagebegeleider mij beïnvloed en gevormd? Iedere keer wanneer ik hierover nadenk, springt mijn eerste stagebegeleider eruit. Vandaar deze ode, omdat ze het meer dan verdient. 

Een pittige, sterke, humoristische en vooral enorm betrokken vrouw. Ze heeft mij kennis laten maken met de zorgsector, met handelingen, met mijn eerste overledene, met de heftigheid van de zorgsector en vooral met de pracht van het vak.

Ondertussen vijf jaar geleden: Ik stapte het verzorgingstehuis op de hoek van mijn straat binnen als negentienjarig meisje om daar aan mijn eerste stagedag te beginnen. ik vond het rete-spannend, scheet zeven kleuren stront en kon geen hap van mijn boterham door mijn strot krijgen. Zo zenuwachtig en tegelijk enthousiast was ik.

Ik weet nog goed dat mijn tante mij waarschuwde: "Nooit op je hurken voor die oude mannetjes zitten, want ze duwen zo je gezicht in hun pieleliel.". Doodsbang was ik dat het mij zou overkomen. Totaal geen ervaring en na die vijf weken school een minimale kennis opgebouwd. En daar stond ik plots, midden in het verzorgingstehuis om aan die eerste stagedag te beginnen. Een warm welkom kan ik me herinneren, een bakje thee kreeg ik om wakker te worden en snel een praatje te maken met de verzorgenden van het tehuis.

Mijn werkbegeleider heeft vast en zeker gemerkt dat ik zenuwachtig was en mezelf geen houding kon geven. Ik weet nog dat ik het gevoel had heel klein te zijn en zo in mijn stoel wegzakte. Ik kon me geen houding geven in het kippenkot van vrouwen die al jarenlange ervaring hadden in de zorg en nu dit ukkie aan de hand moesten nemen om de dingetjes van de zorgsector aan te leren. Mijn werkbegeleider leek zich er echter totaal geen zorgen over te maken.

Hop, opstaan en gaan. Dat is wat ze me heeft geleerd in die periode dat ik door haar werd begeleid. Ze heeft me letterlijk aan de hand genomen en me het prachtige stuk van de zorg laten zien. Desondanks de toen vele tekorten aan personeel in het tehuis, had ze tijd voor me. Ze las mijn verslagen, kwam bij me zitten om te helpen, begeleidde me tijdens de zorgmomenten, heeft erbij gestaan toen ik mijn eerste cliënt ging verzorgen, heeft me begeleid toen ik voor het eerste een overleden persoon zag en ze heeft me vaak in de maling genomen. We hebben flink gelachen, grappen uitgehaald, onderling en met cliënten en elkaar geplaagd.

Ik keek en kijk nog altijd tegen haar op. Zij is bepalend geweest in de stappen die ik als stagiaire, studente, wijkverpleegkundige en mens heb gezet. Zij is degene geweest die de koers van mijn carrière heeft bepaald en heeft beïnvloed. Zij is degene die mijn bejegening naar cliënten heeft gevormd; hoe ik met mijn cliënten omga, vrolijk, plagerig, betrokken, maar ook doodserieus als de situatie erom vraagt. Haar altijd positieve, kritische blik is de blik die ik als zorgprofessional heb overgenomen. 'Zij is wie ik wil worden, zij is mijn voorbeeld', heb ik tijdens die stage vaak gedacht. Die gedachte is nooit veranderd.

Ik kan haar niet genoeg bedanken, alleen zeggen dat ik haar enorm bewonder voor het mens dat ze is. Een prachtmens.