En dan ben je opeens verpleegkundige

20-05-2018

Je krijgt het papiertje overhandigt, legt de eed af en dan poef: Je mag jezelf verpleegkundige noemen, om nog preciezer te zijn: Bachelor of Nursing. Van student tover je in één seconde om in een volwaardige verpleegkundige. Allemaal leuk, maar wat dan?!

Ik wilde zo graag 'cum laude' diplomeren, ofwel mijn diploma halen met een 8 of hoger. Wat deed dat pijn, toen ik erachter kwam dat dat met 0,1 punt te kort niet gelukt was. Waarom eigenlijk? Het is maar een naampje toch? Ja, dat kan, maar voor mij was het toen een streven en een doel wat niet behaald was. Nachten lag ik ervan wakker.

Bullshit! Alsof het naampje 'cum laude' betekenisvoller is dan op een normale manier je diploma halen. Na driekwartjaar ben ik erachter dat het helemaal niets uitmaakt. Ook ben ik erachter gekomen dat het een flinke shock is om opeens de verantwoordelijkheid te krijgen die je als gediplomeerd verpleegkundige hebt. Opeens begeleid je zelf studenten, in plaats van dat je begeleid wordt. Opeens vragen collega's dingen aan jou, in plaats van dat jij het vraagt. Opeens kom jij voor hele complexe situaties te staan waarin wordt verwacht dat je gaat handelen. Dat was de eyeopener dat het papiertje wat je in je handen hebt eigenlijk pas de start en daarmee de basis is van alles.

Terugdenkend aan de maanden na mijn diplomering, was het een dikke chaos in mijn hoofd (dat lijkt me de beste omschrijving). Ik was flink zoekende naar wat er van mij werd verwacht als verpleegkundige, hoe groot mijn invloed als verpleegkundige in een zorgorganisatie was en hoe ik mij moest profileren als verpleegkundige. Ik vond het ontzettend eng en was zo bang om op mijn bek te gaan. In mijn hoofd moest ik alles perfect doen, alles uitzoeken tot in den treure, alle ziektebeelden tot in detail kennen, complicaties kennen, protocollen en richtlijnen op zien te rakelen in mijn hoofd en ohja, ook nog het totale plaatje van IEDERE cliënt kennen. Zoals jullie begrijpen was dat onmogelijk.

Wat daarentegen wel lukt, is stapje voor stapje (net als een stageplan tijdens mijn studententijd) kennis opdoen en vaardigheden aanleren. JE KAN NAMELIJK NIET ALLES WETEN EN ALLES KENNEN EN ALLES KUNNEN. Natuurlijk, je hebt basiskennis nodig, maar je kan niet alles weten. So be it.

Wat mij heel erg heeft geholpen in het proces van student de overstap maken naar gediplomeerd verpleegkundige was mijn team. Collega's die ontzettend veel kennis en ervaring met zich meedragen die ze gedurende de jaren hebben opgebouwd. Samen naar casussen kijken, vaardigheden bespreken, samen naar overleggen gaan en je samen met collega's verdiepen in de vraag hoe de zorg geregeld is in Nederland en in andere landen heeft mij veel bijgeleerd. Gelukkig staat het grootste deel van de al langer gediplomeerde zorgprofessionals open voor vragen van 'nieuwelingen' en staan ze open om kennis te delen. Wat een erg belangrijke factor is in de ontwikkeling tot volwaardig verpleegkundige, in mijn opinie.

Dus alsjeblieft, gediplomeerden, ouwe rotten in het vak en cliënten, begrijp dat een pas gediplomeerde het moeilijk heeft in het begin en zich graag wil bewijzen. Heb er respect voor dat zij/hij niet alles weet, maar zich hierin nog moet ontwikkelen. En help elkaar een beetje, het is een kleine moeite met veel resultaat. Wij zijn namelijk de toekomst!