Hier heb je de washand

27-05-2018

Een dikke viereneenhalf jaar geleden, back in time. Ik zit in het eerste jaar van de HBO-V opleiding en ga mijn eerste stage in. 'HELP!', denk ik bij mezelf, 'hoe ga ik dit allemaal doen, wat moet ik verwachten en wat wordt er van mij verwacht?'.

Na een korte periode van theoretische lessen, mogen wij als 1e jaars studenten direct aan de bak. We gaan op stage. Ik mag stagelopen bij een verzorgingshuis bij mij in het dorp. Het zweet staat in mijn handen wanneer ik voor het gebouw sta. Waar moet ik zijn? Wat moet ik doen? Wat zal er van me verwacht worden? Ik. Zweet. Peentjes. Maar aan de andere kant ben ik benieuwd wat me te wachten staat. Ik besef me namelijk heel goed dat deze eerste stage de start is van mijn 'carrière' als verpleegkundige.

Ik word warm welkom geheten door mijn begeleiders, één iemand in het specifiek. Een vrouw met veel humor, veel kennis, maar wat vooral naar boven komt is haar uitstraling. Ze straalt warmte uit, maakt graag een grapje en lacht 24/7, maar werkt kei- en keihard. Respect heb ik voor haar. Ze is alles wat ik wil worden als verpleegkundige. Ze werkt precies, pluist dingen uit en draait haar hand niet om voor een extra taak. Wauw!

Gedurende een aantal dagen loop ik met haar mee. Dan komt het moment. Om kwart voor zeven in de ochtend zet ik me aan de tafel voor de overdracht. We zitten met alle verzorgenden en stagiaires een bakkie te drinken en over te dragen. Mijn begeleider kijkt me aan en vertelt me dat ik vandaag iemand zelf mag verzorgen. Ze zegt dat ik er klaar voor ben. Dat is pas spannend! Denk jezelf dit in: Meisje van 19 jaar, nog nooit een lichaam van een hulpbehoevend persoon aangeraakt, vóór deze stage nog nooit een naakt lijf van een ouder persoon gezien en dit meisje is er nu klaar voor om een naakte, oudere dame te douchen. Amai! Maar hey, ik laat me niet kennen, 'JEEEEJ!', roep ik enthousiast. Blij dat mijn begeleider denkt dat ik er klaar voor ben.

We lopen naar de woning van de cliënt toe. Deze mevrouw is een oud-buurvrouw van mijn begeleider geweest. Heel zacht van karakter is ze, stokdoof dat wel, maar dat drukt de pret niet. Mijn begeleider geeft aan dat ik haar vandaag ga helpen met douchen. De mevrouw maakt er helemaal geen probleem van. Ik help haar met omkleden en ze gaat op de douchestoel zitten. Mijn begeleider geeft aanwijzingen waar ik op moet letten. Ik pak de washand, doe de zeep erop en dan moet ik eraan geloven.

Het voelt zo vreemd om als jonge meid een oudere dame te verzorgen. Ik kan het gevoel wat ik toen, viereneenhalfjaar geleden, had niet omschrijven. Er ging van alles door me heen. Ik was blij dat ik mocht helpen met de verzorging, maar ergens vond ik het sneu dat ik haar moest helpen. Ik was enthousiast, omdat het de eerste keer was, maar ook wel bang en nerveus. Je komt namelijk wel in iemand zijn persoonlijke space binnen.

Nu, ondertussen honderden naakte lijven verder, kijk ik niet meer op van eentje meer of minder. Het is nu de normaalste zaak van de wereld. Hoe dat gaandeweg de jaren zich kan ontwikkelen. Natuurlijk blijf ik er wel bij stilstaan dat het voor de cliënt een heel ander gevoel is dan voor mij. Want, hoe zou jij het vinden om van de een op de andere dag verzorgd te moeten worden?