Hij slaat met zijn wandelstok op de vloer!

14-01-2018

De voordeur staat al open voor me. Ik trek een klein sprintje naar de voordeur en tref daar een hele boze cliënt aan. Oeiuh! Wat heb ik nu weer verprutst?!

Avonddienst, 18.00 uur en het regent als een malle. Ik rijd Cadzand binnen om naar de 'kust-cliënten' toe te gaan. Ik haat dit weer, niks voor mij en al helemaal niet met die kou erbij. Cliënten klagen vaak dat ik van die ijskoude pootjes heb. Maar hey, ik heb zo mijn manier gevonden om dat op te lossen. Het kacheltje in de auto op standje sambal, handen in mijn jaszakken als ik naar de cliënt toe loop en snel naar de verwarming rennen als ik binnen ben. Daar ga ik, handjes in mijn jaszakken en gaan met die banaan. Als een idioot ren ik op de voordeur af. De lieve man heeft de voordeur al op een kiertje gezet zodat ik binnen kan.

'JOEHOOOEEEE', roep ik terwijl ik de woonkamerdeur open. Ik krijg geen antwoord. Hij zit in zijn zetel, waar hij altijd zit, en staart voor zich uit. 'Hoi...?', zeg ik met een vragende toon. Hij pakt zijn wandelstok zonder een woord te zeggen, gaat staan, slaat hem op de grond met een dreun en kijkt me aan. 'JIJ. Je moest je schamen!'. Oh God, wat heb ik nu weer gedaan.

Hij gaat zitten aan de keukentafel en ik ga erbij zitten. Ik weet al waar hij het over gaat hebben. Mijn social media staat er vol mee, ik ga verhuizen. Verhuizen naar Breda. Maar ja, de oudere generatie cliënten, heeft geen Facebook, Instagram, Snapchat of Twitter. Een collegaatje had meneer vertelt over mijn vertrek en blijkbaar was meneer niet geamuseerd door dit bericht.

'Je hebt mijn traplift nog wel geregeld. Wat ga je doen? Ik had je nog zo beloofd dat je eens een ritje mocht maken met dat racemonster en nu ga je al weg voor hij er is. Wat bezielt je?! Waarom Breda? Zijn we niet goed genoeg? Is het hier niet goed voor je? Waarom...? Ik ga je missen, eindelijk eens jong bloed in de teams en nu vertrek je.', hij wordt er een beetje emotioneel van en natuurlijk, ik ook. Het doet mij ook iets om te weten dat cliënten mij gaan missen en het erg vinden dat ik mijn laatste werkweken in het mooie West-Zeeuws-Vlaanderen inga.

Na eventjes gebabbeld te hebben, ebt de boosheid weg. Het missen zal blijven, ook van mijn kant, maar de keuze staat vast, dat begrijpt hij ook. Deze generatie van de mensheid biedt waardevolle meningen en ervaringen om mee te nemen en over na te denken. 'Je gaat het zwaar hebben, de stad is niet niks. De stad is niet hetzelfde als hier.' Hij leunt voorover en pakt mijn been vast. 'Esmée. Je kan het, het zit in je, dat weet jij ook. Ga ervoor en kom terug met kennis en ervaring. Kom terug met energie en een doel. Vervul je missie.'.

Zijn woorden raken me. 'Ik beloof het.'