Ik ken haar twintig minuten en ze barst in tranen uit

11-03-2018

Het kan jullie niet ontgaan zijn, ik ben gestart op mijn nieuwe werkplek. Op 1 maart was het zo ver. Nieuwe cliënten, nieuwe wijken, nieuwe collega's en nieuwe routines. Alles is nieuw! De openheid over het verleden en heden van cliënten doen mij werkelijk versteld staan.

Na een weekje werken, had ik mijn eerste intake op de planning staan. Een mevrouw die vriendelijkheid uitstraalt. Met een beetje onzekerheid geef ik aan dat ze de primeur heeft, mijn eerste intake sinds ik hier werk! Ze lacht en vertelt me 'Ik heb alle tijd, neem de tijd die je nodig hebt.'. Het stelt gerust om dit te horen. Allereerst zwachtel ik haar beide onderbenen, want dat is de zorgvraag. Daarna pak ik alle spulletjes uit mijn tas om de intake te doen en mevrouw biedt mij een bakje thee aan. 'Lekker!'.

We gaan ervoor zitten. Eerst de algemene vragen, naam, geboortedatum, zorgverzekeraar en huisarts. Hierna vraag ik of mevrouw mij kan vertellen waar de oedemen in haar onderbenen vandaan komen. Het blijkt een gevolg te zijn van een hartoperatie die mevrouw ondergaan heeft. Ik ga hier dieper op in, vraag door. 'Zijn er nog andere ziektebeelden bij u bekend waar wij rekening mee dienen te houden? Diabetes, reuma of een immuunziekte bijvoorbeeld?'. Mevrouw antwoordt dat zij een hoge bloeddruk heeft, maar dat nu onder controle is door de medicatie die zij momenteel inneemt. 'Mag ik iets vragen aan jou?', 'Natuurlijk', antwoord ik. 'Kan het zijn dat je van hormooninjecties in gewicht aankomt?'. 'Dat kan zeker, dat kan een gevolg zijn van hormooninjecties. Krijgt u hormooninjecties mevrouw?'. Er valt een doodse stilte. De blik in haar gezicht verandert. 'Mieke, kan je een glas water voor me pakken?'. Haar ogen worden glazig, haar stem bibbert. Ik leg een hand op haar knie 'Als het te zwaar voor u is om er nu over te praten, voelt u zich dan niet verplicht.', stel ik haar gerust. Ze schudt met haar hoofd. 'Nee.'.

Ze neemt een slokje water en begint te vertellen hoe ze vorige zomer werd gediagnostiseerd met baarmoederkanker. Ze snikt, vertelt hoe zwaar het is geweest voor haar. Ze heeft het alleen moeten doen, haar man is namelijk overleden en haar kinderen hebben hun eigen leven met hun eigen moeilijkheden, zoals ze het beschrijft. Ik ken haar ruim twintig minuten en zie ons hier nu zitten. Ze stelt zich compleet open, vertelt haar gevoelens en uit haar emoties. Wonderbaarlijk vind ik het en sterk van haar. Jezelf zo opstellen tegenover iemand die je amper kent. Ik heb mijn pen en papier ondertussen op tafel laten liggen en heb een hand op haar knie gelegd. Ik luister. Het enige wat op dat moment steun biedt voor haar. Die intake maken we nog wel af, dit is belangrijker.