'Ik sla je de hersens in!!'

13-05-2018

Het toppunt van agressie in al die tijd dat ik nu in de zorg werk was tijdens mijn vakantiewerk als verzorgende in een verzorgingstehuis. Of ik een fles naar m'n kop wilde. Uhm.. Nou nee liever niet..

Het verzorgingshuis omvatte cliënten met problematiek op het somatische vlak, dus mensen met lichamelijke problematiek. Sommigen hadden daarnaast wat cognitieve problemen, wanneer deze te heftig werden, werden zij verplaatst naar een gesloten afdeling op hetzelfde terrein. Ook waren er extramurale woningen aanwezig waar mensen zelfstandig met enige hulp konden wonen.

De mevrouw in kwestie was een mevrouw met Korsakov dementie. Iets waar ik en mijn collega's niet in gespecialiseerd waren in die tijd. Even een stukkie theorie: Korsakov dementie ontstaat door een vitamine B1-tekort. Dit ontstaat niet uit zichzelf, het wordt in de meeste gevallen veroorzaakt door een weinig gevarieerd eetpatroon ten gevolge van een flink overmatig, chronisch alcoholgebruik. Dit was ook het geval bij deze mevrouw. Hetgeen wat direct opviel was dat de cognitie sterk was aangedaan bij haar, ze belde tijdens een achtuursdienst minstens negen keer om te vragen of je sigaretten voor haar kon kopen. Ook de herkenning van gezichten en situaties bleek verslechterd te zijn. Een vervlakking van gevoelens was duidelijk merkbaar. Ze was kortzichtig, alles moest volgens het boekje van haar, er was geen andere manier. Ook viel het op dat ze overdreven, gefantaseerde verhalen vertelde.

Een complex ziektebeeld om mee om te gaan. Naast deze mentale problemen waren er ook lichamelijke problemen. Mevrouw was een forse COPD'er, door de dag heen kortademig, de hartfunctie was verminderd en mevrouw hield vocht vast in de benen wat was gaan ontsteken. We hielpen mevrouw meerdere malen per dag met verzorging en begeleiding.

Ook zwachtelden we haar benen om het oedeem (vocht in de benen) onder controle te krijgen. Mijn dienst startte om vier uur en tegen de tijd dat het zorgmoment van de avond voor mevrouw was ingepland had ik haar al zes keer gezien. Vier keer om te vragen of ik sigaretten voor kan kopen en tweemaal omdat mevrouw had gebeld, maar niet meer wist waarom. Acht uur in de avond: ik controleer de zwachtels en zie dat ze nat van het vocht in de benen zijn. Mevrouw heeft namelijk wonden op de benen waar het vocht uit sijpelt. Ik vertel haar wat er aan de hand is en vertel haar dat het noodzakelijk is de zwachtels eraf te halen, de wonden te verzorgen en nieuwe zwachtels aan te brengen. Er ontstaat een woordenwisseling. Mevrouw is het er pertinent niet mee eens. Een dilemma voor mij, want dit zo laten zitten heeft gevolgen voor de benen, maar hiertegen in gaan is ook geen al te beste optie.

Wat doe je dan?! Ik probeer het nog eenmaal rustig uit te leggen. Ze. Wordt. Woest. Met de linkerhand pakt ze een fles die naast haar stoel staat en zwaait ermee rond terwijl ze roept 'Ik sla je hersens in!'. Met de andere hand pakt ze een schaar die op tafel ligt en roept direct daarna 'Ik steek je dood!'. Een geluk voor mij dat ze niet zo vlotjes is en ik wel ;) In een fractie van een seconde sta ik recht. Ze meent het wat ze zegt, dat is te merken aan haar lichaamshouding en blik in haar ogen. Ik blijf haar aankijken, zeg geen woord, loop naar achteren toe tot ik bij de deur ben, doe deze open, stap de gang op, trek de deur dicht en bel direct een collega. Mevrouw haar geschreeuw is tot op de gang te horen. Beiden wachten we af tot ze gekalmeerd is en gaan naar binnen. We pakken direct alles wat scherp en hard is weg, onze veiligheid staat bovenaan. We handelen het netjes af, communiceren alles door met het team en de leiding en gaan weer vrolijk verder met onze dienst. Hup en vooruit, want hey, er zijn nog meer mensen die zorg nodig hebben!