'Ik wil leven.'

12-08-2018

Tijdens mijn werk kom ik achter verschillende deurtjes met verschillende verhalen. Ik kom bij mensen die gerevalideerd hebben en die hun zelfstandigheid volledig terug willen, bij mensen die doodgaan, bij mensen die chronisch ziek zijn en langdurig zorg nodig hebben en bij mensen die willen blijven leven.

'Ieder huisje heeft zijn kruisje', dat vertelde mijn oma mij toen ik nog een klein meisje was. Als kind vond ik het een abstracte zin, een abstracte betekenis. Nu, nu ik voor mijn werk bij mensen aan huis kom, heb ik door dat het de werkelijkheid is en heeft het een duidelijke betekenis voor mij gekregen. Het is waar. Ieder mens, ieder gezin heeft zijn eigen struggles.

Zoals ik net al vertelde kom ik in verschillende situaties terecht. Iedere zorgvrager heeft een eigen voorgeschiedenis en daarbij een eigen verhaal. Sommigen hebben een voorgeschiedenis aan lichamelijke aandoeningen, sommigen aan psychische stoornissen. Dat maakt ieder mens uniek en eenieder maakt zich nog unieker door de wijze hoe ze met hun voorgeschiedenis omgaan én hoe ze met het heden omgaan.

De meerderheid van de cliënten heeft een goed ziekte-inzicht, weet waar ze aan toe zijn en weet wat de gevolgen zijn van lichamelijke en/of psychische stoornissen. Dat is iets wat ik bewonder in deze mensen. Het reëel naar zichzelf, soms partner, soms kind of familielid, kijken. Lastige besluiten nemen om zichzelf of een dierbare de best mogelijke oplossingen te bieden. Keuzes kunnen lastig zijn, zeker als het over je eigen gezondheid en eigen leven gaat.

Het beslissen over je eigen leven. Ik weet niet wat ik zou doen wanneer ik in cliënten hun schoenen zou staan. Als professional kijk ik er objectiever naar, als een vogeltje die boven de situatie vliegt. Natuurlijk, de kennis en kunde die ik vanuit de opleiding heb meegekregen zorgt ervoor dat ik situaties kan en moet relativeren om op die manier de juiste zorg, begeleiding en advies kan geven.

Zelf struggle ik er als professional, maar zeker ook als mens, mee wanneer ik iemand tegen de dood zie vechten. Iemand wil blijven leven. Het verscheurt mijn hart wanneer ik een cliënt doodangsten zie uitstaan. 'Ik wil blijven leven, voor mijn man, mijn kinderen, mijn kleinkinderen.', 'Ik weet niet wat me te wachten staat'., 'Ik ben bang.', dingen die ik zoveel heb gehoord en die ik zeker nog vaker zal horen. Mensen die tot het laatste pufje doorgaan om te zorgen dat ze zo lang mogelijk in het hier en nu kunnen blijven leven.

Het is hartverscheurend om te zien. Natuurlijk wens ik iedereen het leven toe, maar in sommige gevallen wens ik dat mensen minder angstig zouden zijn, minder moesten afzien. De dood zouden omarmen alsof het een nieuwe stap zou zijn. De realiteit is dat we niet onsterfelijk zijn. We gaan te snel, te laat, plots of met een lang ziektebed.

Op welke manier we ook gaan, leef. Leef nu. Blijf leven. Want zoals cliënten het mij vertellen: 'De tijd gaat veel te snel en voor je het weet werkt je lichaam niet meer mee met je geest en takel je af. Je lichaam luister niet meer naar je. Je moet dingen afstaan, dingen laten. Hulp vragen aan de jongere generatie. Je neemt langzaam afscheid van je lichaam. Dus geniet nu het kan, nu je 'jong' bent en nu je kan.'.

We moeten leven.