Just in time

13-01-2019

Ken je dat gevoel dat je alles hebt afgewerkt, alles netjes achterlaat voor je collega's, alle rapportages af hebt, alle telefoontjes hebt afgehandeld, je cliënten tevreden zijn en in je bureaustoel ploft met zo'n heerlijk voldaan gevoel? Well, zo'n gevoel had ik afgelopen vrijdag.

Eigenlijk heb ik een luxeleventje, ik draai alleen dagdiensten, doordeweeks. Jawel, dat kan blijkbaar in de zorgsector! Ik sta er tot op de dag van vandaag nog altijd versteld van, maar hey, mij hoor je niet klagen hoor. Dagdiensten dus, beginnend om zeven uur en eindigend om half vier (als ik geluk heb, want meestal is het overuren draaien geblazen). Tijdens deze dagdiensten heb ik altijd de bereikbare dienst, ofwel ik krijg alle telefoontjes binnen van cliënten, mantelzorgers, spoedgevallen, ziekenhuizen, huisartsenpraktijken, thuisbegeleiding, politie, bedenk het en ik krijg ze aan de telefoon én draai natuurlijk gewoon route mee!

Die bereikbare dienst is vaak heftiger, drukker en gecompliceerder dan je in eerste instantie zou denken. Wanneer die telefoon afgaat, moet mijn kennis gelijk paraat staan, over iedere cliënt die we in zorg hebben, of iedere potentiele cliënt die we in zorg krijgen. Dat vergt nogal wat van dat hersenpannetje, vaak is het multitasking to the max, maar soms, zo heel soms zitten er relaxte en grappige telefoontjes tussen.

Vrijdagmiddag, kwart over drie, mijn dienst zit er bijna op en ik krijg een telefoontje van de huisarts met de vraag of wij plaats hebben om een cliënt aan te nemen. Mijn eerste opmerking is dan altijd: 'Ligt eraan wat diegene aan zorg nodig heeft.', waarna ik een doodse stilte laat vallen. Gemeen van mij he?! Maar nee, ik kan niet zomaar ja op een aanvraag zeggen, het ligt namelijk aan de complexiteit van de casus, de verpleegtechnische handelingen die uitgevoerd moeten worden en het aantal zorgmomenten dat een cliënt nodig zal hebben.

Bij deze potentiele cliënt had ik een goed gevoel, na de medische voorgeschiedenis en de zorgvraag besproken te hebben, neem ik de cliënt aan, waarna ik direct de mantelzorger opbel. Ze reageert geschokt aan de telefoon nadat ik heb verteld dat wij de zorgvraag kunnen invullen. 'Oh, oh.. dus dat betekent dat mijn schoonmoeder thuiszorg gaat krijgen?', vraag ze mij. 'Dat klopt inderdaad en we zouden de zorg zelfs al vanavond kunnen starten.', vertel ik haar. Het blijft even stil aan de telefoon, waarna ze een oorverdovende brul in de telefoon geeft. 'ONS MA, MAM, U KRIJGT VANAF VANDAAG THUISZORG!', schreeuwt ze naar haar schoonmoeder. 'Oh, mevrouw, we zijn zo blij dat jullie komen helpen. We hebben erg hard thuiszorg nodig, mijn moeder, schoonmoeder, ze heeft hulp nodig. En en... en jullie kunnen vandaag al starten?! Jullie zijn engeltjes! Mijn schoonmoeder is in haar jonge jaren verpleegster geweest, dus ze kan niet wachten jullie te ontmoeten en te zien hoe nu alles in zijn werk gaat! Wat fijn dat jullie gaan komen. We zijn jullie dankbaar!', vertelt ze me.

Er verschijnt een enorme glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Mijn collegaatje zit tegenover mij en begint ook te glimlachen. Dit is waarvoor ik het doe. Telefoontjes als deze, net voor mijn dienst klaar is, net voor mijn vrije weekend, dat werkt positief op mijn gesteldheid. Lachend rond ik het gesprek af, zet alle gegevens in het systeem, breng de collega's op de hoogte en sluit de boel af. Een beetje overgewerkt vandaag, maar ach, met zo'n prachtige afsluiter maakt dat niet uit!