Leerling zijn

02-09-2018

Vanaf afgelopen week heb ik leerlingen mee op route om te begeleiden in hun groeiproces tot volwaardig verpleegkundige. Best een verantwoordelijke taak eigenlijk, want je bent niet zomaar een verpleegkundige, daar komt heel wat bij kijken.

Met mijn vorige blogs hoop ik het stereotype 'billen wassen, steunkousen aantrekken' al uit jullie hoofd gehaald te hebben, daar ga ik het dus niet meer over hebben. Jullie begrijpen hopelijk dat er vele verpleegtechnische handelingen in ons werk voorkomen en we onze sociale vaardigheden goed onder de knie moeten hebben om als volwaardig verpleegkundige te kunnen werken. Daar ligt voor mij een hele belangrijke taak die ik over kan en moet dragen aan mijn leerlingen, zeker in de wijkzorg.

Een leerling meenemen op route opent zowel de ogen van mijn leerling als mij. Wat ik zo bijzonder vond, was de reactie van mijn leerlingen dat ze het eng vonden om bij iemand in huis te komen en daar zorg te verlenen. Dit terwijl dit voor mij nu heel natuurlijk aanvoelt. Ik ging erover nadenken en eigenlijk is het ook hartstikke speciaal, alleen stond ik er de laatste tijd niet meer zo bij stil, tot de komst van mijn leerlingen.

Als zorgprofessional in de wijk kom je in vele verschillende huisjes terecht, prachtige kavels met hectares aan land, de standaard appartementjes, maar ook appartementjes waar bijzondere gebeurtenissen hebben plaatsgevonden tot de uitgeleefde, achterstallig onderhouden woningen. We zien, horen en ruiken alles, maar echt, alles. Het is een bijzondere plek om te werken, bij mensen thuis. Je hebt bepaalde skills en een mate van vindingrijkheid nodig om in te wijk te kunnen functioneren. Zo moet je met weinig veel kunnen doen, want ik kan niet zomaar even een voorraadkast opentrekken en wondmateriaal tevoorschijn toveren. Je moet creatief zijn met de spulletjes die je hebt. Je moet klinisch kunnen redeneren, kennis hebben van heul heul heul veel ziektebeelden en behandelingen. Je moet kunnen signaleren, preventief werken en voorlichting geven, niet alleen aan de cliënt, maar ook aan familie, buren en betrokkenen.

Naast dat is er een ding wat ik nog belangrijker vind. Je sociale skills. Ik kan me nog goed herinneren toen ik leerling was, dat ik het eng vond om vragen te stellen aan cliënten. Precies hetgeen wat mijn leerling nu ook doormaakt. 'Socially awkward' noemt ze het. Gelukkig biedt school goede lessen om sociale vaardigheden in ons vak te ontwikkelen. Zo leer je hoe je open vragen kan stellen, hoe je kan doorvragen, hoe je een gesprekje kan aanknopen met iemand die jou, als verpleegkundige, liever ziet gaan dan komen en hoe je omgaat met onder andere agressieve cliënten. Die kennis, gecombineerd interesse, observaties, oefenen en dus ervaring maakt dat sociale vaardigheden ontwikkelen. Niet alleen is het belangrijk om sociaal goed ontwikkeld te zijn, vanwege het directe contact in de eigen omgeving van de cliënt, maar wat dacht je van alle bandjes die je moet opbouwen met andere zorgprofessionals. Je moet jezelf kunnen profileren als volwaardig verpleegkundige, je mannetje kunnen staan wanneer nodig en soms flink gebekt zijn om serieus genomen te worden, dat gecombineerd met een timide, maar assertieve houding. Dat is nogal wat om voor elkaar te krijgen! En dat, dat wil ik ook van mijn leerlingen zien. Zeker niet in perfecte vorm, want daar zijn wij, school en stagebegeleiders, voor om daaraan vorm te geven, maar het moet zeker aanwezig zijn.

Eigenlijk verwacht ik van mijn leerling heel veel. Of ik een verschrikking of blessing ben als stagebegeleider, dat is aan de leerling zelf om te oordelen. Wat ik wel weet, is dat ik mij er meer dan honderd procent voor zet om mijn leerling te vormen tot een volwaardig verpleegkundige, ongeacht het leerjaar. Onze leerlingen zijn namelijk onze toekomst. Mijn cliënten verdienen namelijk de beste zorg en of die zorg gegeven wordt door mij, mijn collega's of mijn leerlingen, dat maakt niet uit, als het maar de beste zorg is.

Verschikking of blessing, lieve leerling, je wordt een volwaardig verpleegkundige.