Vaderdag

17-06-2018

Een van mijn dierbaarste momenten was het overlijden van een jonge meneer. Hij had een liefdevolle vrouw, vier geweldige kinderen met een leeftijd van 24 tot 30 jaar. Deze casus heeft zijn littekens achtergelaten bij mij, maar ik weet zeker ook bij menig andere collega's. Zeker nu het vandaag Vaderdag is, denk ik er nog eens extra goed over na.

Via de huisarts krijg ik een aanmelding binnen voor het opstarten voor zorg bij een 51-jarige meneer. Een palliatieve aanvraag, wat wil zeggen dat de meneer op korte termijn komt te overlijden. We nemen de zorgvraag aan en ik bel direct de echtgenote op wanneer ik langs zou mogen komen op gesprek. Ik mag diezelfde dag nog komen, dus ik verzet wat afspraken en maak hiervoor tijd vrij.

Ze wonen in een mooi huis aan de rand van de stad. De echtgenote vertelt me dat ze het geluk heeft gehad een werkgever te hebben die erg empathisch is en haar de kans heeft geboden vanuit huis te werken, zodat ze het werken en zorgen voor haar man kon combineren. Goed werk van haar werkgever, hier word ik altijd blij van. De meneer ligt te slapen, er staat een bed in de woonkamer, dichtbij het toilet en dichtbij de keuken. Ik besluit meneer nog even te laten slapen en ga in gesprek met de echtgenote. Ze vertelt dat meneer een halfjaar geleden werd gediagnosticeerd met een tumor in de lever, drie tumoren in de aorta en een tumor in alvleesklier. Meneer heeft chemo ondergaan, maar werd hier ontzettend ziek van. Samen hebben ze beslist om te stoppen met chemo en het zijn beloop te laten gaan.

Nu was het moment gekomen om thuiszorg in te schakelen. Meneer ging namelijk snel achteruit en zijn echtgenote kon het niet alleen aan. De zorg wordt opgestart. Ik kom er vaak over de vloer, zowel in de ochtend als in de avond. Ik heb diepgaande gesprekken met meneer en zijn echtgenote tijdens mijn bezoeken. Zijn echtgenote ziet hem vechten en heeft het daar moeilijk mee. Hij geeft niet op. Iedere ochtend moeten zijn haren perfect liggen, zelfs de föhn gaat iedere ochtend aan om zijn haren perfect te stijlen en de perfecte slag erin te krijgen. Hoe misselijk, hoeveel hij ook moet braken, hij zal en moet er goed uitzien. Een enorme levenslust heeft hij. Ieder weekend komen de kinderen op bezoek. Hij vertelt me hoeveel kracht hem dat geeft en hoe hard hij ervoor strijdt om die weekenden iedere week weer te halen. Na een tijd worden dormicum en morfine pompjes opgestart. De dosis die meneer nodig heeft om tot rust te komen zijn enorm. Hij blijft vechten, vechten voor zijn vrouw en kinderen.

Helaas maakt deze meneer dit jaar geen Vaderdag meer mee. Ik denk vandaag aan de kinderen en de echtgenote van deze meneer. Maar nog meer aan hoe gezegend ik ben dat ik mijn vader nog heb. De man die mijn voorbeeld is, die over mij waakt en mij beschermd.

Ik wens iedereen die Vaderdag kan vieren vandaag een hele goede Vaderdag toe. Geniet van jullie papa! Voor eenieder die geen Vaderdag kan vieren, wens ik jullie de mooie herinneringen toe van de tijden die je met je vader hebt gehad. 

Want:

DADDIES ARE OUR SUPERHEROES!