Veel te jong ging ze

08-11-2017

Ongeveer drie maanden geleden. Regelmatig denk ik nog aan deze intensieve week terug. Ik ben er lange tijd niet goed van geweest. De impact die deze casus had, was niet in woorden te beschrijven. Als ik eraan denk, of erover spreek, krijg ik nog steeds kippenvel, zo ook nu, tijdens het schrijven, en ik denk niet dat dat ooit zal overgaan.

Een aanmelding voor zorg. Ik bel de desbetreffende familie en vraag of ik vandaag langs zou mogen komen om wat dingetjes te vragen en om mogelijk de zorg op te starten. De vader van deze jonge mevrouw stemt in. Het was me al direct duidelijk dat het een heftige casuïstiek was. De volgende informatie had ik doorgekregen:

'Jonge mevrouw, 34 jaar, sinds haar 25e een hersentumor, uitbehandeld. Momenteel bij ouders, zorg wordt te zwaar, graag thuiszorg opstarten.'

Vierendertig jaar! Hij slaat in als een bom. Ik rijd in de polder, denkend aan wat mij te wachten staat. Zet mijn auto in het gras, voor het huis. Drie prachtige honden komen mij tegemoet gelopen, samen met hun baasje, de vader van Maike. Hij geeft me een hand en begeleidt me naar de woonkamer, waar haar moeder en vriend op mij wachten. Maike ligt in bed in de woonkamer. Een opgezwollen gezichtje, ze kan bijna geen woord uitbrengen, maar met haar rechterhand kan ze een duim opsteken. Het sein dat het goed is.

Samen met de ouders, Maike en haar vriend ga ik in gesprek over wat het beste voor Maike zal zijn. We verzorgen Maike samen, een bijzondere ervaring. Ik ga nog even op de bank zitten voor ik vertrek en zie een foto achter het bed staan. Ik herken de prachtige vrouw op de foto. De vrouw op de foto is een juffrouw geweest op de basisschool waar ik zat, zij heette ook Maike. Het is even blanco in mijn hoofd. De vrouw die in dit bed ligt, is juffrouw geweest op mijn basisschool, het is juffrouw Maike. Met een beetje ongeloof vraag ik dit na bij de moeder van Maike. Ze bevestigt en mijn radartjes die altijd volop werken in mijn hoofd, vallen stil.

In de week die volgt is het contact met de familie en Maike ontzettend hecht geworden. Ze hebben mijn privénummer gekregen, voor het geval dat. Normaal hoort dit niet, maar dit is een uitzondering. De epilepsieaanvallen van Maike worden met de dag heftiger en het duimpje opsteken kost enorm veel energie.

'Niemand zou dit moeten meemaken. Niemand mag een hersentumor krijgen. Het is zo'n rotziekte.', Maike haar moeder heeft zichtbaar verdriet. Ik kan de pijn niet verlichten, niet wegnemen. Het enige wat ik kan doen is samen met mijn team ons uiterste best doen om Maike zo goed mogelijk te verzorgen en haar al onze verpleegkundige liefde geven.

Het gaat niet goed met Maike, dat zien we. We doen ons uiterste best voor haar, allemaal. Het is avond, mijn laatste bezoek aan Maike en ik heb er een akelig gevoel bij als ik wegrijd. Ik voel me leeg vanbinnen. Die avond krijg ik het berichtje van haar vader waar ik kapot van ben.

Een aantal dagen later ligt er een envelop op kantoor op mij te wachten. Mijn naam staat erop. Ik open hem. Er rolt een traan over mijn wang.