Waarom geef jij prikjes?

05-07-2017

Het is kwart over zes en ik ben klaar met mijn dienst in de wijk. Nog even snel naar de supermarkt boodschapjes doen, want ja ik ben een vreetbeest en mijn koelkast is weer eens leeg. In mijn zusterpak stap ik de supermarkt binnen en stuit op een blond meisje van 5 á 6 jaar. 'Ben jij een zuster?', vraagt ze. 'Ja ik ben een zuster meis', vertel ik haar. 'Waarom geef jij prikjes', vraagt ze direct. Ik moet een beetje lachen, 'Om mensen beter te maken!'.

'Om mensen beter te maken', wat een bullshit bedenk ik me achteraf. De vraag blijft in mijn hoofd spoken. Frappant dat ze mijn zusterpak direct koppelt aan spuitjes. Er plopt een andere vraag bij mij op: 'Waarom heb ik eigenlijk voor dit vak gekozen?'. Daar heb ik wel een antwoord op. In de media komt de zorgsector met momenten niet erg positief naar voren toe, net als een aantal jaren geleden. Drukke werkdagen, grote werkdruk en een tekort aan personeel was en is het beeld wat van de zorgsector geschetst wordt. Ook de opleiding zou zwaar zijn, maar desondanks koos ik toch voor de hbo-v opleiding. Mijn motivatie om verpleegkundige te worden was niet te stoppen.

Ik was 17 toen ik ernstig ziek werd. Een gedreven leerling in havo 5, veel vriendinnen, fanatiekeling in het beoefenen van karate en een vrolijk kind. De dag weet ik nog uit mijn hoofd, 16 januari 2012. Ik kon mijn bed niet uitkomen, mijn lijf werkte tegen. Een griepje, dacht ik. Tot ik enkele weken later in het ziekenhuis belandde. Een akelige tijd brak aan. Er werden vele onderzoeken uitgevoerd, met mijn 1.73 meter woog ik nog 45 kilogram, uitgemergeld was ik. Futloos, veel pijn en verdriet en een ziektebeeld waar geen diagnose bij gesteld kon worden. Het was kantje boord. De dokters van diverse ziekenhuizen waren radeloos en ik lag daar in het ziekenhuisbed, wachtend tot er een diagnose gesteld werd en er een behandeling kon starten. Tien maanden later kwam aan het licht wat er aan de hand was en kon de behandeling starten. Nog eens acht maanden later werd ik gezond verklaard en kon er weer tegenaan. Wat heeft dit nu met de vraag te maken 'Waarom heb je voor dit vak gekozen?', hoor ik u denken. Ik kan u vertellen, het heeft er alles mee te maken.

Zoiets ingrijpend als dit heeft ervoor gezorgd dat ik gedreven ben als nooit tevoren om de zorg een stukje mooier te maken. Met die gedachte ben ik aan de opleiding gestart en ben ik gevallen voor het beroep. Het gekke is, het grootste deel van de cliënten denkt dat zo'n jonkie nog niks heeft meegemaakt en als een veertje door het leven waait. Helaas pindakaas, dat is het geval niet. Maar die helaas pindakaas heeft er wel voor gezorgd dat ik nu het meest prachtige beroep op deze aardbol mag uitvoeren. Natuurlijk, het zal geen gemakkelijke opgave zijn om de zorg een stukje mooier te maken. Maar who cares, wie het er niet op waagt zal het nooit voor elkaar krijgen. Mijn vraag aan jullie: Kunnen we er samen voor vechten dat we mijn missie om de zorg een stukje mooier te maken behalen? Ik ga er mijn uiterste best voor doen!

Terugkomend op het meisje haar vraag, 'Waarom geef jij prikjes?'. Tsja, zullen we er dan ook voor zorgen dat dit meisje niet alleen de spuitjes associeert met het zusterpakje, maar ook de lieve glimlach en de warmte die de zusters uitstralen hiermee associeert?