Work work work work work

15-04-2018

Onregelmatige diensten, terugkomen om te werken, diensten opvullen, gebroken diensten, nachtdiensten, dubbele diensten. Noem het op en het komt voor in de zorg, maar in welke sector ontkom je er eigenlijk niet aan?

Van vakkenvuller tot politieagent, van pizzabezorger tot verpleegkundige en van taxichauffeur tot leraar. Allemaal draaien ze onregelmatige diensten. Dus vraag ik me af, hoe bijzonder is het eigenlijk nog om onregelmatig te werken en bestaat er nog wel zoiets als 'weekend'? Gek eigenlijk dat iemand ooit zoiets heeft bedacht als 'weekend'? Een beetje in de historie spitten en dan komt het antwoord bovendrijven: Religie.

Vandaag, zondag, werk ik in een dorp waarin vele bewoners gelovig zijn. Het is dan ook erg rustig op de weg. Het valt me op dat de cliënten waar ik kom erg open zijn over hun geloof. Eerlijk is eerlijk, ik ben vrij onwetend wat geloof betreft, maar wil graag wat bijleren. Mijn laatste cliënt vertelt over haar jeugd en hoe ze is opgevoed als kind zijnde. Strenggelovig. Er was geen ruimte om een dienst in de kerk over te slaan. Ze vertelt dat ze haar kinderen ook heeft laten dopen en ze gebruiken heeft overgedragen. 'Wat ze ermee doen, dat is aan hun. Ik heb ze meegedragen wat ik belangrijk vind, maar ze hebben altijd zelf mogen weten wat ze ermee doen'. Een mooie filosofie lijkt me. Ze vertelt me dat zondag eigenlijk de rustdag van de week is, maar die rustdag is in vele beroepen ver te zoeken.

In de middag kom ik bij een mevrouw om haar medicatie op orde te brengen. Ze vraagt me of ik het vervelend vind, die weekenden werken. 'Nee hoor mevrouw. Dan ben ik door de week lekker een dagje vrij, dat is ook niet mis.'. Ze beaamt mijn antwoord, maar begrijpt het toch niet helemaal. 'Dan ben je niet gaan stappen gisteren? En genieten van de zon kan je nu ook niet?', zegt ze me. 'Dat klopt, maar ja, jij bent ook belangrijk voor me. Daar laat ik dat avondje stappen wel voor. Er zijn nog genoeg avonden dat ik kan gaan stappen. En die zon, die zal over een uurtje vast ook nog zitten!', glimlach ik. Ze knikt.

Dat is het. Ik kan wel lopen zaniken dat ik liever vrij was geweest, maar wat schiet ik ermee op. Wanneer ik op de terugweg ben ga ik tanken bij het tankstation, de dame achter de balie werkt vandaag ook. Tijdens het boodschappen doen in de supermarkt lopen er ook vakkenvullers en kassières rond en op het treinstation is de Starbucks medewerker druk bezig met mijn koffie te maken. En daarbovenop kon ik zelfs mijn kapster bellen om een afspaak te maken vandaag. We werken met zijn allen weekenden en onregelmatige diensten. Dat is de maatschappij nou eenmaal en zeiken daarover heeft TOTAAL geen nut.

We zijn in de zorg echt niet de enigen die gekke diensten draaien. Die illusie kunnen we ondertussen wel van ons afschuiven. Eerlijk, naar mijn gevoel zijn weekenden soms zelfs 'chiller' om te werken. Er hangt een andere sfeer bij mensen, rustiger, minder opgefokt als het ware en een soort feeststemming. Stiekem eigenlijk best lekker zo een weekendje werken!